Zagrzeb
Zabudowa stolicy kraju, ukształtowana została w dużej mierze według kanonów obowiązujących w ck monarchii.
Najstarsza część miasta zwana Kaptol rozpościera się bezpośrednio nad Trgiem bana Jelačića. Stoi tu najstarszy w mieście kościół NMP, prezentujący mieszankę stylów gotyckiego i barokowego, ozdobiony pięknymi freskami z 1742 r.
W XV w. Kaptol został otoczony murami obronnymi, z których przetrwały tylko fragmenty (charakterystyczne owalne wieże).
Innym ciekawym miejsce w Zagrzebiu jest średniowieczna obronna osada – Gradec. Wejściem na Gradec była (i nadal jest) Kamienna Brama, do której dochodzi krótka uliczka w bok od Radićevej. Do głównego placu Gradca (Markov trg) wiedzie od Kamiennej Bramy ul. Kamenita. Z prawej strony mija się secesyjny budynek parlamentu (Sabor) z 1910 r. Po drugiej stronie placu stoi pałac Bana (Banski dvori), barokowa siedziba wicekróla, w której teraz urzęduje prezydent kraju.
Najbardziej charakterystyczną budowlą placu jest kościół św. Marka, wzniesiony w gotyckim stylu na romańskich fundamentach.

Pula
Administracyjną stolicą Istrii ustanowiono Pazin, ale nie ulega wątpliwości, że najbardziej liczy się Pula na południowo-wschodnim krańcu półwyspu. To jednocześnie ośrodek turystyczny, przemysłowy i duże centrum komunikacyjne, prawdopodobnie najstarsze miasto na chorwackim wybrzeżu Adriatyku. Symbolem Puli jest świetnie zachowany rzymski amfiteatr.
Tę monumentalną budowlę Rzymianie wznieśli w I w. n.e., za rządów cesarza Wespazjana, poza ówczesnym miastem. W amfiteatrze organizowano walki gladiatorów, w początkach chrześcijaństwa ginęli tu wyznawcy nowej wiary; widownia mogła pomieścić ponad 20 tys. widzów. W V w. przeznaczono go na cele handlowe.
Budowla ma owalny kształt (100 na 130 m) i jest szóstym pod względem wielkości zachowanym rzymskim amfiteatrem.
Zabytkowy amfiteatr zamienia się latem w scenę przedstawień operowych, koncertów, pokazów filmowych i innych wydarzeń kulturalnych.
Po przyłączeniu Puli do Republiki Weneckiej wiele budynków rozgrabiono, przewożąc ich fragmenty do Wenecji, ale amfiteatr szczęśliwie uniknął demontażu – za morze popłynęło tylko trochę kamiennych płyt.

Park Narodowy Brijuni
Archipelag Brijuni to 14 wysp: Veliki Brijun (7,4 km2), Mali Brijun (1,1 km2) oraz 12 znacznie mniejszych (Galija, Gaz, Grunj, Jerolim, Kozada, Madona, Okruglja, Sveti Marko, Supin, Supinić, Vanga, Vrsar), z których wiele jest zamieszkanych wyłącznie przez ptaki. W 1983 r. wyspy wraz z otaczającym je morzem objęto ochroną, tworząc park narodowy o powierzchni prawie 40 km2.
Większe wyspy, szczególnie Veliki Brijun, porasta bujna roślinność – ponad jedną trzecią jej powierzchni pokrywa makia, osiągający 8 m wysokości gąszcz drzew i krzewów. Przetrwały także zagajniki dębowe i las dębowo-wawrzynowy. Wśród ok. 600 gatunków roślin występujących w parku są też drzewa poziomkowe, mirty, ostrokrzewy, wrzośce, a także cedry, eukaliptusy i pinie. Mieszkają tu daniele, jelenie i muflony, a z ptaków m.in. kormorany, perkozy i jastrzębie. Osobną grupę stanowią zwierzaki z safari parku.
Zorganizowane wycieczki do parku narodowego ruszają kilka razy dziennie z mola w Fažanie.

Rijeka
To trzecie co do wielkości miasto Chorwacji (po Zagrzebiu i Splicie) i największy port w kraju.
Reprezentacyjny deptak spacerowy Rijeki to przeznaczone tylko dla pieszych Korzo. Deptak przecina gwarny Trg Republike Hrvatske. W pobliżu jest Trg Riječke rezolucije, przy którym stoi XIX-wieczny ratusz i XIV-wieczny kościół św. Hieronima. Przed ratuszem wznosi się XVI-wieczna kolumna z płaskorzeźbą opiekuna miasta, św. Wita, trzymającego w ręku model Rijeki.
Korzo wytyczono w miejscu, w którym były mury miejskie, zniszczone podczas trzęsienia ziemi w 1750 r. Jedyną pamiątką po fortyfikacjach jest brama miejska przy skrzyżowaniu Korzo z ul. I. Henckea. Za bramą jest Koblerov trg, a przy nim,– Stara brama – najstarszy zabytek Rijeki, pozostałość po rzymskich fortyfikacjach.
Na wznoszącym się nad Rijeką wzgórzu Trsat stoi zamek Frankopanów oraz klasztor i kościół Franciszkanów z cudownym obrazem Matki Bożej. Tonące w zieleni wzniesienie jest popularnym miejscem wypoczynku i dobrym punktem widokowym.
Park Narodowy Jeziora Plitwickie
Bez cienia przesady można stwierdzić, że Park Narodowy Jeziora Plitwickie to najciekawsze miejsce w Chorwacji poza wybrzeżem. Ciąg niewielkich jezior o niesamowitym turkusowym kolorze przegradzają wapienne bariery, tworząc liczne małe wodospady (i jeden duży), a wokół panoszy się dziewicza przyroda; żyją tu nawet niedźwiedzie. Niezwykła uroda miejsca została doceniona już dawno. Pierwsze próby utworzenia parku narodowego podejmowano w latach 20. XX w., ale ostatecznie powstał w 1949 r. 30 lat później teren wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.
Park ma powierzchnię 19,5 ha, przy czym – co ciekawe – jeziora zajmują zaledwie 1% obszaru. Reszta to porośnięte lasem wąwozy oraz pastwiska i łąki. Najniższe miejsce leży na wysokości 400 m n.p.m., a najwyższe – 1280 m n.p.m. Krasowy teren sprzyja powstawaniu jaskiń – odkryto ich tu ok. 20. Niestety, nie są udostępnione do zwiedzania.
Jezior jest łącznie 16, połączonych 92 wodospadami. Dzielą się na górne i dolne, a zasilają je okoliczne rzeki i podziemne źródła.

Split
Nazwa miasta wywodzi się od greckiego słowa aspalathos (pachnące ziele obficie porastające okolicę). Dzisiejszy Split to dalmatyńska metropolia i pod wieloma względami centrum regionu.
„Gdzie ten pałac?” – pytają niektórzy po dotarciu na starówkę. Rezydencja cesarza Dioklecjana jest tak duża, że... jej nie widać. A w dodatku to, co z niej pozostało, częściowo zasłania nowsza zabudowa. Całość sprawia raczej wrażenie średniowiecznego miasta z antycznymi pozostałościami, otoczonego przez mury obronne, niż pałacu. Wystarczy powiedzieć, że w obrębie pałacowych murów stoi dziś 220 budynków (głównie z XVIII w.), w których mieszka ok. 3 tys. ludzi.
Rezydencję Dioklecjana wznoszono w latach 295–305. Cesarz nie liczył się zbytnio z kosztami, sprowadzając marmury z wyspy Brač, Włoch i Grecji oraz stare kolumny i sfinksy z Egiptu. Powstała prostokątna budowla o imponujących rozmiarach 215 na 181 m, z murami obronnymi o wysokości dochodzącej do 26 m i 2 m grubości, o 16 basztach.

Hvar
O Hvarze mówi się „wyspa lawendy”, ale równie dobrze można powiedzieć „wyspa pięknych widoków i niebezpiecznych dróg”. To drugie określenie skłoniło mieszkańców do ukucia przekleństwa „obyś zginął na drogach Hvaru!”. Wąskie, kręte, z niezabezpieczonymi przepaściami – potrafią dostarczyć wyjątkowo mocnych wrażeń, zwłaszcza że miejscowi jeżdżą po nich z fantazją. Ale drogi to jedyny minus Hvaru. Plusem jest największe w Chorwacji nasłonecznienie (średnio 2724 godz. rocznie), dzięki któremu wyspa, atrakcyjna nawet zimą, nosi przydomek „chorwacka Madera”. Plusem jest też górzysty teren (najwyższy szczyt Sveti Nikola, 626 m n.p.m.), piękne widoki, a także niesamowity zapach ziół (zwłaszcza wiosną), przede wszystkim lawendy.
Najważniejsze i najpiękniejsze miasto na wyspie, które tak jak wyspa nazywa się Hvar, jest usytuowane na jej południowo-zachodnich peryferiach. Jego atuty to malownicza zabudowa z licznymi zabytkami. Miasto rozłożyło się na wzgórzu nad zatoką, a najlepiej widać je z sąsiedniego wzniesienia, którego szczyt zajmuje średniowieczna twierdza.

Miasto Korčula
Miasto Korčula na wzgórzu-półwyspie, zwane jest Dubrownikiem w miniaturze. Jego rozplanowanie – z jedną główną ulicą i odchodzącymi na boki uliczkami – przypomina z lotu ptaka rybi szkielet.
Starówkę otaczają imponujące mury obronne zbudowane w XIV–XVI w. Wzmacniają je liczne baszty. Głównego wejścia broni duża czworoboczna wieża-brama Veliki Revelin, wzniesiona w XIV w. Na lewo, w narożniku starówki stoją obok siebie dwie XV-wieczne wieże, których zadaniem była obrona pobliskiego Pałacu Gubernatora.
Środek miasta wyznacza podłużny plac św. Marka z katedrą św. Marka. Obok katedry stoi renesansowo-barokowy Pałac Opatów ze skarbcem. Zgromadzono w nim kolekcję ikon i przedmiotów liturgicznych.
Do końca nie wiadomo, czy słynny podróżnik Marca Polo urodził się w Korčuli, ale miejscowi są o tym święcie przekonani. Tak czy inaczej, blisko rynku stoi dom Marca Pola. Głównym zachowanym elementem jest wieża, na którą warto wejść. Po drodze mija się wystawę poświęconą podróżnikowi.

Trogir
Prześliczny Trogir to wzorcowy przykład średniowiecznego układu urbanistycznego. Starówka, wpisana w 1997 r. na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO, zajmuje przybrzeżną wysepkę w kształcie głowy żmii, oddzieloną tzw. Fošą od stałego lądu oraz Kanałem Trogirskim od przeciwległej wyspy Čiovo. Z obu stron prowadzą do niej mosty. Zabudowa jest zwarta, a uliczki wąskie i kręte.
Malowniczego obrazu dopełniają pozostałości potężnych murów obronnych i szeroka, wysadzana palmami promenada, przy której cumują statki wycieczkowe. Przez całe lato trwają imprezy związane z Trogirskim Latem Kulturalnym.
Najważniejszy zabytek Trogiru to katedra św. Wawrzyńca. Zaczęto ją budować w 1123 r., tuż po najeździe Saracenów, którzy zniszczyli poprzednią bazylikę. Prace zakończyły się ostatecznie kilkaset lat później, w XVII w., dzięki czemu kościół stanowi udaną kombinację stylów, począwszy od romańskiego, a na barokowym skończywszy.

Dubrownik
„Jeden jedyny” – tak reklamują Dubrownik lokalne foldery i nie ma w tym cienia przesady. Najpiękniejsze chorwackie miasto i jedno z najwspanialszych na świecie położone jest w południowej Dalmacji, blisko granicy z Czarnogórą. Z oddali prezentuje się wyjątkowo imponująco: piękną, jednorodną stylistycznie starówkę otaczają gigantyczne mury obronne, dzięki którym Dubrownik nigdy nie został zdobyty w bezpośredniej walce (także w 1991 r.). Również przy bliższym poznaniu miasto nic nie traci ze swojego uroku. Starówka niemal w całości powstała z kamienia – kamienne są domy i ulice, których nawierzchnia została przez stulecia wypolerowana do granic możliwości. Kamienne są zabytki, których miasto ma bez liku: kościoły, klasztory, pałace. Kamienne są wreszcie same mury, po których można obejść miasto dookoła, sycąc oczy jego widokiem z różnych stron.
Otoczone murami Stare Miasto jest niewielkie i zwarte; zwiedza się je tylko pieszo.